Ξανά η Σταυροφορία των Παιδιών

Ανάμεσα στον 11ο και τον 13ο αιώνα, η Ευρωπαϊκή Δύση αποδύθηκε σε μια σχεδόν διαρκή εκστρατεία ανάκτησης των «ιερών εδαφών» της χριστιανοσύνης από τους Άραβες μουσουλμάνους. Από το 1096, υπό τις ευλογίες του πάπα Ουρβανού και του Πέτρου του Ερημίτη, μέχρι το 1270, υπό την αρχηγία του Λουδοβίκου του 9ου της Γαλλίας, αναπτύχθηκε ένα συνεχές ρεύμα χριστιανικού τυχοδιωκτισμού με την μορφή των οκτώ σημαντικώτερων Σταυροφοριών που καταγράφει η ιστορία. Ιδεολογικός φορέας των σταυροφοριών ήταν κατά κανόνα η παπική εκκλησία και κοσμικός φορέας-χρηματοδότης οι βασιλείς των ισχυρών τότε κρατών της Δυτικής Ευρώπης, η Γαλλία, η Ισπανία, η Γερμανία, η Ενετική Δημοκρατία. Δύο από τις σταυροφορίες, η 4η (1202-1204) που οδήγησε στην κατάληψη της Κωνσταντινούπολης από τους Ενετούς και η 5η (1218-1221), ευλογήθηκαν από τον πάπα Ιννοκέντιο τον 3ο. Και ανάμεσά τους, το 1212, αναπτύχθηκε κάτι που αποκαλείται ένα «συμβάν στην ιστορία», η Σταυροφορία των παιδιών. Χιλιάδες παιδιά έφτασαν αποδεκατισμένα από τις κακουχίες στο λιμάνι της Μασσαλίας, αλλά ούτε που πάτησαν το πόδι τους στα ιερά εδάφη. Πουλήθηκαν σαν σκλάβοι χωρίς σχεδόν να προφθάσουν να επιβιβαστούν στα πλοία. Δεν ήταν δα και μεγάλη απώλεια. Σε όλες τις ολοκληρωτικές στιγμές της ιστορίας, όπως και αν αυτές εκφράζονται, τα παιδιά είναι αναλώσιμα, αρκεί να γεννάμε πολύ. Αυτό γινόταν στην Ευρώπη των σταυροφοριών, αυτό γίνεται σήμερα στις μουσουλμανικές κοινότητες.

Η επίθεση στο Παρίσι στις 13/11/2015 μοιάζει να αντιστρέφει αυτήν την ξέφρενη διαδρομή. Σχεδόν παιδιά ήταν οι δράστες της ασύλληπτης αιματοχυσίας. Στρατολογημένοι και αυτοί από τους ταγούς μιας άλλης θρησκείας, εμπνευσμένοι ιδεολογικά από την ανάγκη καταστροφής του «άλλου» πολιτισμού, ενισχυμένοι ηθικά από την απομόνωση του «Γάλλου» του «Βέλγου» ή του «Βρετανού» πολίτη που βιώνουν μέσα στα γκέτο των ευρωπαϊκών μεγαλουπόλεων.

Η «σταυροφορία» είναι από κάθε άποψη η έκφραση του ολοκληρωτισμού και αποτελεί στην πραγματικότητα τον θάνατο της πολιτικής στο σύνολό της. Ή, αντίστροφα, είναι το αποτέλεσμα του τέλους της πολιτικής. Δηλαδή του τέλους της άποψης, της θέσης, της ανοχής, της μη επέμβασης, ή έστω της διευθέτησης μιας σύγκρουσης, της συναίνεσης και των όρων που καταγράφουν την συναίνεση. Από την «σταυροφορία» για τη διάσωση της αρκούδας ή της φάλαινας και την αντικαπνιστική εκστρατεία ή την εκστρατεία κατά του αλκοόλ μέχρι τον πιο ακραίο φονταμενταλισμό, κάθε μονοθεματικός αγώνας έχει τα ίδια χαρακτηριστικά. Ένας μονοδιάστατος στόχος, που κάθε φορά δείχνει να αγνοεί το μέτρο της αλήθειας που βρίσκεται στην άποψη που μάχεται.

Όμως ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς κάποια ιδέα για να υπερασπιστεί. Έτσι το τέλος της πολιτικής, η άθλια οικονομική παγκοσμιοποίηση της Δύσης, ο στραγγαλισμός κάθε παγκόσμιας ιδέας για την οποία θα άξιζε να αγωνιστεί κανείς, το τρίπτυχο «ελευθερία-ισότητα-αδελφοσύνη», που έμεινε να αντιπροσωπεύεται μόνον από τα τρία χρώματα της γαλλικής σημαίας, έπρεπε να αντικατασταθούν από κάποια άλλη εξίσου ισχυρή ιδέα. Και ίσως γι’ αυτό νεαροί μουσουλμάνοι που γεύτηκαν στη Δύση μια ζωή πλούσια αλλά χωρίς αρχές, στρέφονται τώρα στο φονικό όπλο του αραβικού εθνικισμού. Και δεν είναι τυχαίο ότι οι άνθρωποι στη Γαλλία θρηνούν ψάλλοντας την Μασσαλιώτιδα. Προτάσσοντας το ένα έθνος απέναντι στο άλλο. Αλλά οι φονιάδες ήταν Γάλλοι πολίτες. Και ίσως έψαλαν πολλές φορές την Μασσαλιώτιδα στα σχολεία του γαλλικού γκέτο.

Η Ευρώπη έχει μετατραπεί στο οχυρό του τίποτα. Οι πιο πλούσιες και σημαντικές από τις χώρες της (Γαλλία, Βρετανία, Βέλγιο κ.λ.π.) υπήρξαν αποικιοκρατικές δυνάμεις, που θεώρησαν ότι με την χορήγηση της ιθαγένειας στους πολίτες των πρώην αποικιών και με την γκετοποίησή τους στη συνέχεια, θα μπορούσαν να αποβάλουν τη ρετσινιά της αποικιοκρατικής δύναμης και θα συνέχιζαν απερίσπαστοι και με άλλους τρόπους την ίδια πολιτική. Η Γερμανία και το φιλογερμανικό τόξο επιρροής της, εξήγαγε και εξάγει το ανυπέρβλητο μοντέλο του τέλους κάθε πολιτικής, κάποτε με την θεωρία της υπεροχής των φυλών και τώρα με τον άγριο οικονομικό έλεγχο των φτωχότερων ευρωπαϊκών χωρών. Και μέσα στην απληστία της η Ευρώπη, αλλά και το υπεραντλαντικό της alter ego οι ΗΠΑ, εξοπλίζοντας επιλεκτικά επί σειρά ετών αντικρουόμενες ομάδες για να ελέγχουν τις κυβερνήσεις του μουσουλμανικού κόσμου, δημιούργησαν πρόσκαιρους συμμάχους και τώρα εχθρούς.

Στο μεταξύ οι πρόσφυγες ξεβράζονται σε άθλιες ορδές δυστυχίας στα ελληνικά νησιά για να διασκορπιστούν, μετά από μια σύντομη στάση στην πλατεία Βικτωρίας, στην υπόλοιπη Ευρώπη. Επί του παρόντος τουλάχιστον. Διότι αν τα σύνορα κλείσουν υπό την απειλή της τρομοκρατίας, πρέπει να προετοιμαστούμε για μια πρωτοφανή προσφυγιά στον ίδιο μας τον τόπο. Τον βασανισμένο από την ωμότητα της Ευρώπης και όμως ακόμα συναινετικό και ανεκτικό στη δυστυχία του άλλου. Για πόσο όμως;

Ανάμεσα στους πρόσφυγες πληθαίνουν οι νέοι άνθρωποι, τα παιδιά. Κάποια από αυτά έχουν ήδη στρατολογηθεί, ή θα το κάνουν σύντομα, στην μόνη ιδεολογία που τούς απέμεινε. Το ισλαμικό κράτος. Το αραβικό έθνος που τού επιβλήθηκαν τα τεχνητά σύνορα των αποικιοκρατών. Η αναβίωση ενός ισχυρού εκδικητικού κόσμου. Και έχουν πολλά παιδιά να προσφέρουν στη θυσία. Η Σταυροφορία των Παιδιών είναι πάλι επί θύραις. Και δεν είναι ένα απλό συμβάν στην ιστορία.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s