Christmas ή Giftmas

merrygiftmas

Στολίζουμε με φώτα τα χριστουγεννιάτικα δέντρα για να ξεχάσουμε ότι δεν υπάρχει φως στη ζωή μας. Η φτώχεια γίνεται ακόμα μεγαλύτερη κατάρα στις γιορτές και γι’ αυτό την κουκουλώνουμε στα γρήγορα με μερικές εκατοντάδες άτυχες γαλοπούλες που θα αποτελέσουν την πρώτη ύλη για τα γεύματα των φτωχών που ετοιμάζουν οι Δήμοι, η Εκκλησία και διάφορες οργανώσεις. Το γιατί βέβαια η πείνα δεν αντέχεται ειδικά τα Χριστούγεννα, δεν εξηγείται βιολογικά, αλλά μόνον με αναγωγή στα επιλεγμένα επίκεντρα του βίου. Και ανάλογα με το επίκεντρο που έχεις επιλέξει, πραγματοποιείς και την αναγωγή στο ασήμαντο ή στο σημαντικό.

Και σε ό,τι αφορά τα Χριστούγεννα και τις γιορτές γενικά, μπορεί νομίζω να τύχει εφαρμογής η δημοκρίτεια ρήση «βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος», και να εξηγηθεί έτσι γιατί ο εορτασμός, με το να μετατρέπεται σε προσωρινό επίκεντρο του βίου, οξύνει τόσο έντονα την αντιπαράθεση της γιορτής με την έτσι κι αλλιώς μίζερη καθημερινότητα. Σε ό,τι όμως αφορά την πολιτική, το να ανάγεις ένα ελάσσονος σημασίας γεγονός σε επίκεντρο και να προσπαθείς να αντλήσεις από αυτό και μόνο την κοινωνική επιδοκιμασία, ειδικά όταν στα σημαντικά γεγονότα παρουσιάζεις αξιοσημείωτη στασιμότητα, είναι κάτι που δεν μπορεί να ερμηνευτεί παρά μονάχα ως επικοινωνιακή έξαρση.

Με τον πρόσφατο Ν. 4356/2015, που συμπληρώνει και τροποποιεί τον Ν. 3719/2008 για το σύμφωνο συμβίωσης των ετερόφυλων προσώπων, επιχειρήθηκε η νομιμοποίηση των ομόφυλων ζευγαριών, με επέκταση της ισχύος του συμφώνου συμβίωσης και σε αυτούς, με τα συναφή οικογενειακά και κληρονομικά δικαιώματα. Σε μια κοινωνία που βιώνει καθημερινά τη ληστρική αφαίρεση κάθε δικαιώματός της στον εργασιακό και ασφαλιστικό τομέα κυρίως, αλλά και στον εν γένει περιουσιακό, η νομιμοποίηση των ομόφυλων ζευγαριών οπωσδήποτε δεν αποτελεί το επίκεντρο του βίου της. Και μια κυβέρνηση που θριαμβολογεί για την ανταπόκρισή της σε ένα δήθεν πάγιο κοινωνικό αίτημα και περιφέρει το θρίαμβό της από τη Βουλή στις τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές συχνότητες, μοιάζει με την θρυλούμενη απάντηση της Μαρίας Αντουανέτας, ότι η διαμαρτυρία για την έλλειψη του ψωμιού ελέγχεται ως ανακριβής, εάν δεν έχει διαπιστωθεί προηγούμενη έλλειψη στο παντεσπάνι.

Ας δούμε λίγο το πραγματικό επίκεντρο ενός τέτοιου νομοθετήματος. Γιατί οπωσδήποτε οι νομικές καινοτομίες που εισάγει είναι στην πραγματικότητα ανύπαρκτες, αν αναλυθούν προσεκτικά σε πρακτικό-νομικό επίπεδο.

Το σύνολο του βίου στην κοινωνία μας είναι νομικά οργανωμένο πάνω στον πυρήνα της οικογένειας, που απαρτίζεται από δύο ετερόφυλους συντρόφους και τα παιδιά τους, και οι οποίοι έχουν όλοι αμοιβαία δικαιώματα και υποχρεώσεις μεταξύ τους στο οικογενειακό, κληρονομικό και ασφαλιστικό δίκαιο. Με τον Ν. 3719/2008, και με μικρές παραλλαγές, τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις επεκτάθηκαν και στα ετερόφυλα ζευγάρια, που επιλέγουν μεν να ζήσουν με σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης, όμως στην ουσία πρόκειται να πραγματώσουν το ίδιο, κατά το μάλλον ή ήττον, μοντέλο κοινωνικής διαβίωσης.

Αυτό που ουσιαστικά συνεισέφερε στην κοινωνία ο Ν. 3719/2008 ήταν η απαλλαγή των μελλοντικών συντρόφων από την υποχρεωτικότητα του θρησκευτικού ή του πολιτικού γάμου και η απλοποίηση του τύπου λήξης αυτής της μορφής συμβίωσης, η οποία μπορούσε πλέον να είναι και μονομερής.

Η επέκταση τώρα της ισχύος του συμφώνου συμβίωσης και στα ομόφυλα ζευγάρια, επιλύει ελάχιστα νομικά θέματα, αφού για τα περισσότερα από αυτά ήδη, η προϋπάρχουσα του Ν. 3719/2008, νομοθεσία περιείχε επαρκείς προβλέψεις για την έκφραση της ελεύθερης βούλησης ενός ατόμου να επιλέξει τον σύντροφό του, τους κληρονόμους του, τους πληρεξουσίους του κ.λ.π. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της ελευθερίας στο δίκαιο, ήταν η δυνατότητα σύνταξης διαθήκης, όπου το τιμώμενο πρόσωπο μπορούσε να είναι ο ετερόφυλος ή ομόφυλος σύντροφος, η δυνατότητα ανάθεσης με πληρεξούσιο έγγραφο στον ετερόφυλο ή ομόφυλο σύντροφο της εκπροσώπησης σε κάθε βιοτικό ζήτημα (διαχείριση ή και πώληση περιουσίας, λήψη αποφάσεων στα ζητήματα υγείας κ.λ.π.), η δυνατότητα να ορίζεται ο σύντροφος συνδικαιούχος κοινών τραπεζικών λογαριασμών και άλλα.

Έτσι, η μόνη μεγάλη νομική αλλαγή θα ήταν αυτή της υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια, η οποία δεν ρυθμίζεται ακόμη αλλά κάποια στιγμή είναι βέβαιο ότι θα τεθεί σαν ζήτημα που απαιτεί την λύση του.

Θεωρώ ότι και σ’ αυτό ακόμη το ζήτημα, που διχάζει την κοινωνία, η ιατρική τεχνολογία έχει ξεπεράσει τις νομοθετικές προβλέψεις. Είναι από χρόνια γνωστή η εξωσωματική γονιμοποίηση. Τι θα εμπόδιζε λοιπόν μια γυναίκα να αποκτήσει -είτε φυσικώ τω τρόπω, είτε με εξωσωματική- εξώγαμο παιδί και στη συνέχεια να ζήσει με την ομόφυλη σύντροφό της και με το παιδί ; Επίσης τι θα εμπόδιζε έναν άνδρα να αποκτήσει ένα εξώγαμο παιδί με την βοήθεια μιας γυναίκας που θα είχε αμειφθεί για την υπηρεσία της αυτή, το οποίο στη συνέχεια θα αναγνώριζε ως φυσικό του τέκνο, θα αποκτούσε την επιμέλειά του και θα συμβίωνε μαζί του και μαζί με τον ομόφυλο πλέον σύντροφό του ;

Το ζήτημα, συνεπώς, δεν είναι η νομοθετική πρόβλεψη, αλλά η αλλαγή του επικέντρου στην κοινωνική μας ματιά. Με το να επιτραπεί ή όχι η υιοθεσία στα ομόφυλα ζευγάρια, δεν μπορεί τίποτα απολύτως να ρυθμιστεί. Απλώς η κοινωνία θα συνεχίσει να διχάζεται όλο και βαθύτερα, με αλλαγές που θα βασίζονται περισσότερο σε ένα είδος ρεβανσισμού παρά στην πραγματική ισότητα.

Άλλωστε και τα δύο σύμφωνα συμβίωσης (ετεροφύλων και ομοφύλων) επιμένουν να θέτουν στο επίκεντρό τους την ελεύθερη επιλογή συντρόφου, υπό το πρίσμα όμως της σεξουαλικότητας και μόνον. Έτσι εισάγεται μια υπολογίσιμη ανισότητα στις άλλες μορφές συμβίωσης, που θα μπορούσαν να ισχύουν στην κοινωνική ζωή και για τις οποίες δεν υφίσταται καμία απολύτως νομοθετική πρόβλεψη. Γιατί άραγε να αποτελεί η σεξουαλική επιλογή τον μπούσουλα της συμβίωσης, είτε στα ετερόφυλα είτε στα ομόφυλα ζευγάρια ; Συμβίωση, και μάλιστα συχνά με όρους οικονομικής αλληλεξάρτησης, μπορεί να υπάρχει ανάμεσα στην άγαμη ή χήρα μητέρα και το παιδί της, ανάμεσα στο θείο ή τη θεία και τον ανεψιό, ανάμεσα σε δύο φίλους που επέλεξαν να ζουν μαζί. Και στις περιπτώσεις αυτές το κύριο χαρακτηριστικό της συμβίωσης είναι η συντροφικότητα και η πιθανή οικονομική εξάρτηση του ενός από τον άλλον.

Αν απομακρυνόμαστε νομικά και κοινωνικά από το μοντέλο της οικογένειας, όπως την γνωρίσαμε και συχνά όπως την έχουμε υποστεί, είναι πλέον υποχρέωση να αναγνωρίσουμε άλλες μορφές συμβίωσης, όπως αυτές που προπεριγράφηκαν και που άλλωστε δεν μας είναι κοινωνικά άγνωστες.

Όμως η χώρα μας πάσχει από το σύνδρομο των Χριστουγέννων του φτωχού. Θέλει να προσφέρει ένα δώρο στους πολίτες της και διάλεξε απλώς το χειρότερο στην χειρότερη χρονική στιγμή. Πώς το λέει η τηλεοπτική διαφήμιση ; Αλλιώς υποδέχεσαι το δώρο που αγοράστηκε με το κοινότυπο κριτήριο της μαμάς ή της πεθεράς και αλλιώς το δώρο με το κριτήριο του Τάδε απ’ την αλυσίδα του Γερμανού. Αυτό το δώρο προκάλεσε ενθουσιασμό μόνον στην κυβέρνηση. Οι υπόλοιποι θα αρκεστούν στην άλλη τηλεοπτική διαφήμιση. Αυτήν όπου τα παγκοσμιοποιημένα Christmas αποκτούν το πραγματικό τους όνομα, δηλαδή Giftmas. Τέτοιο δώρο ήταν και το σύμφωνο συμβίωσης των ομοφύλων. Ένας μικρός, πλην παγκόσμιος, θρίαμβος και θόρυβος του περιττού.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s