Η Ιστορία αφηγείται, δεν αποδεικνύει

Το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», προορισμένο ουσιαστικά για τις χώρες του πυρήνα της Ε.Ε. και χωρίς κανένα απολύτως νόημα για τους λαούς της περιφέρειάς της, μοιάζει να έχει μετατραπεί σε ευρωπαϊκό φιλοδώρημα για τους πρόσφυγες, ένα φιλοδώρημα που απαιτεί συνωστισμό μπροστά σε κλειστά σύνορα και επιλεκτική δημοσιοποίηση από τα ΜΜΕ διαφόρων συγκινητικών ιστοριών με άρρωστα παιδιά και οικογένειες που παλεύουν για την επανένωσή τους. Και ανεξάρτητα από την συγκινησιακή φόρτιση και την άνοδο της ακροαματικότητας που επιδιώκουν τέτοια ρεπορτάζ, αναμφίβολα οι ανθρώπινες ιστορίες υπάρχουν και δεν εξαντλούνται ούτε στα άρρωστα παιδιά ούτε στους γονείς τους.

Το ζήτημα είναι η ίδια η ιστορία και η δυνατότητα να αντληθούν ή όχι κανόνες για τα ιστορικά φαινόμενα από μια και μόνη ιστορική στιγμή. Με το να ζούμε μεταπολεμικά κάτω από την πνευματική ηγεμονία της Αριστεράς, αναγκαστήκαμε να αντικαταστήσουμε μια ορισμένη ηθική με μια άλλη που πλεονεκτούσε επειδή διέθετε την πολιτική κουλτούρα που δεν είχε -για παράδειγμα- η θρησκευτική φιλανθρωπία. Γιατί ο ελεήμονας χριστιανός, μουσουλμάνος ή ιουδαίος, ανέμενε την ανταμοιβή του στην επόμενη ζωή, ενώ ο αριστερός προσδοκούσε έναν κόσμο ισότητας και δικαιοσύνης σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο.

Θυμάμαι ότι στα φοιτητικά μου χρόνια ήμασταν πολιτικά αλληλέγγυοι και συμπαθούντες όλων ανεξαιρέτως των κινημάτων ή εξεγέρσεων όπου γης. Επρόκειτο για μια θεωρητική αλληλεγγύη που εξαντλούνταν σε υπογραφές συμπαράστασης και πολιτικές συγκεντρώσεις και ομιλίες. Ήταν η αριστερή κουλτούρα απέναντι στον συντηρητισμό, μέχρι που τον ενσωμάτωσε και η ίδια. Γιατί τι άλλο είναι ο συντηρητισμός αν όχι η άτολμη στράτευση για την καταπολέμηση των συνεπειών μιας κρίσης και όχι για την διαχείρισή της; Με άλλα λόγια πρόκειται και πάλι για την φιλανθρωπία απέναντι στην πολιτική και η Αριστερά διάλεξε -όπως φαίνεται- οριστικά την φιλανθρωπία.

Πάνω από 50.000 πρόσφυγες συνωστίζονται στα σύνορά μας με τα Σκόπια στην Ειδομένη, επιμένοντας να εισέλθουν στον ευρωπαϊκό παράδεισο, ο οποίος όμως είναι πλέον οριστικά απρόθυμος να τους δεχτεί. Ποια είναι άραγε η λύση; Να παραλείψεις να τους διασώσεις στο Αιγαίο; Ασφαλώς και κατηγορηματικά όχι. Να διακινδυνεύσεις την υγεία και την ασφάλεια του γηγενούς πληθυσμού; Επίσης όχι. Θα μπορούσε όμως να αποτελεί όρο παραμονής στην Ελλάδα η διαμονή των προσφύγων στα κέντρα που έχουν δημιουργηθεί. Αλλά αυτό αποτελεί μια πολιτική απόφαση αδιανόητη για την άτολμη αριστερή μας κυβέρνηση, η οποία στέκεται αβέβαιη μπροστά στην ερμηνεία της ιστορίας.

Γιατί ζούμε αναμφίβολα μια δραματική στιγμή της παγκόσμιας ιστορίας. Και είναι οπωσδήποτε πολύ νωρίς για την αποτίμηση των συνεπειών και των αιτίων αυτής της ασύλληπτης μετακίνησης πληθυσμών. Άκουσα πρόσφατα σε κάποιον τηλεοπτικό σταθμό να διατυπώνεται η άποψη ότι η μετακίνηση αυτή θα λύσει το δημογραφικό πρόβλημα της γερασμένης Ευρώπης και εντυπωσιάστηκα από την απλοϊκότητα της θέσης. Επειδή, δηλαδή, οι πρόσφυγες αποκτούν πολλά παιδιά και πολλοί νέοι εργαζόμενοι θα αντισταθμίσουν με τις εισφορές τους το οικονομικό κόστος των κοινωνικών και ασφαλιστικών παροχών, λύσαμε και το πρόβλημα. Οι Ευρωπαίοι όμως αποκτούν λίγα παιδιά επειδή επιλέγουν να απολαύσουν το «ευρωπαϊκό κεκτημένο», αυτό δηλαδή που σπεύδουν τελικά να απολαύσουν και οι πρόσφυγες.

Πώς θα λυθεί λοιπόν το πρόβλημα; Διότι οι πρόσφυγες, είτε θα αποτελέσουν ένα τεράστιο γκέτο στην Ευρώπη, όπου θα εξακολουθούν να ζουν με τους κανόνες της κοινωνίας προέλευσής τους, και θα καταναλώνουν οι ίδιοι την ωφέλεια που θα παράγουν με την μορφή των χορηγούμενων σε αυτούς επιδομάτων, παροχών, εκπαίδευσης, υγείας κ.λ.π., είτε θα ενσωματωθούν στις κοινωνίες υποδοχής τους και σύντομα θα αποκτούν και αυτοί λιγότερα παιδιά.

Τέτοιου είδους θέσεις απηχούν στην πραγματικότητα την διαρκή καταστρατήγηση της ιστορίας, αφού την χρησιμοποιούν για αυθαίρετη συναγωγή συμπερασμάτων. Είναι αυτό που λέει ο Πιραντέλλο, αντιγράφοντας τον Ρωμαίο ρήτορα του 1ου μ.Χ. αιώνα Κουϊντιλιανό : «η ιστορία μπορεί να διηγείται όχι όμως και να αποδεικνύει». Είναι γνωστές οι θέσεις του Γίββωνα και της ογκώδους Ρωμαϊκής του Ιστορίας, ή αυτές του Ένγκελς στην Καταγωγή της οικογένειας. Κάθε ιστορική κάθοδος πληθυσμών (οι βάρβαροι στη Ρώμη, οι Δωριείς στον ελλαδικό χώρο κ.λ.π.) ερμηνεύεται ως ζωτικής σημασίας ενίσχυση των γηγενών πληθυσμών.

Απόδειξη όμως σημαίνει ότι μπορεί με κάποιο τρόπο να διαπιστωθεί ποια θα ήταν η κατάσταση των γηγενών πληθυσμών χωρίς την ανάμειξή τους με τους εισβολείς. Ή ακόμη αν ήταν άμεση η ανάμειξή τους ή αν εξακολουθούσαν και για πόσο να αποτελούν χωριστές κοινότητες.

Η ιστορία δεν μπορεί να αποδείξει τίποτα. Είναι αφήγηση γι’ αυτό που συμβαίνει και οφείλει να διατηρηθεί ως αφήγηση. Αυτή τη στιγμή συμβαίνει μια μεγάλης έκτασης μετακίνηση πληθυσμών και δεν ενδιαφέρει καθόλου οποιαδήποτε ερμηνεία για την πιθανή εξέλιξη της Ευρώπης από την μόνιμη παραμονή των προσφύγων στο έδαφός της ή από την ενσωμάτωσή τους ή την γκετοποίησή τους κ.λ.π. Δεν ανήκει στο ιστορικό γεγονός ούτε η ηθική δικαιολόγησή του ούτε η αβέβαιη εικασία για την επίδραση του γεγονότος στο μέλλον.

Στο ιστορικό γεγονός μπορεί να ενταχθεί μόνον η ερμηνεία των αιτίων του, τα οποία είναι άλλωστε λίγο ως πολύ γνωστά. Είναι η καταστροφή των χωρών προέλευσης των προσφύγων από εμφύλιους πολέμους, τους οποίους είτε προκάλεσαν είτε ενίσχυσαν οι χώρες του πυρήνα της Ε.Ε., η Ρωσία και οι Η.Π.Α., η εξάπλωση του ισλαμικού κράτους, οι σύγχρονοι δουλέμποροι-διακινητές και τα κέρδη τους, η δυτική πολιτική που δεν μπορεί πια να αντιμετωπίσει το τέρας που δημιούργησε.

Στο ιστορικό γεγονός εντάσσεται επίσης και η άμεση πρόβλεψη για τον κίνδυνο στην κοινωνική συνοχή και το αίσθημα της ασφάλειας, που οφείλει να αντιμετωπίζεται με κανόνες. Στον ελληνικό πολιτισμό ο ξένος είναι ιερό πρόσωπο που δικαιούται όχι μόνον να παίρνει βοήθεια, αλλά και να την αξιώνει. Όμως η επιλογή να συνωστίζονται χιλιάδες πρόσφυγες στα σύνορα της απρόθυμης Ευρώπης, σε ελληνικό όμως έδαφος, δεν μπορεί να αποτελεί αξίωση, την ίδια στιγμή που η χώρα μας δεν μπορεί ούτε καν να υποστηρίξει τους δικούς της πολίτες, τους νέους ανθρώπους που αναζητούν την τύχη τους στις ισχυρές χώρες της Ευρώπης.

Υπάρχει εδώ χώρος να μιλήσεις για πολιτική; Χώρος για να ασκήσεις πολιτική;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s