Οι εκλογές στα χρόνια των Μνημονίων

Ο «Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας», είναι το γνωστό βιβλίο του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Ένα ηλικιωμένο πια ζευγάρι, ένας άντρας και μια γυναίκα που έζησαν για μισό αιώνα στην ίδια πόλη έχοντας ο καθένας τους μια διαφορετική ζωή, ζουν ένα έρωτα που έχει αναβληθεί πολλές φορές στη νεότητά τους. Σ’ ένα ποταμόπλοιο στον Αμαζόνιο, ο ευσπλαχνικός καπετάνιος του σηκώνει τη σημαία της χολέρας και ανεβοκατεβαίνει άσκοπα το ποτάμι για να προστατέψει τον έρωτά τους απ’ την επαφή με την πραγματικότητα.

Ωραίο βιβλίο. Αφιερωμένο στην καραντίνα της προσωρινότητας, όπως και όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια γύρω μας, όπου όλα μοιάζουν προσωρινά και μαζί ατέρμονα. Και νομίζω ότι το καλύτερο κομμάτι τους είναι οι εκλογές. Το πριν και το μετά, όταν κανένα πολιτικό ποσοστό δεν μοιάζει αρκετό για το σχηματισμό κυβέρνησης ή έστω μιας κυβερνητικής συμμαχίας.

Όπως συμβαίνει τώρα στην Ισπανία, που μάλλον πάει πάλι για εκλογές στα τέλη Μαΐου. Χωρίς τα ασφυκτικά χρονικά πλαίσια που έχει το ελληνικό σύστημα των διερευνητικών εντολών προς τα πλειοψηφίσαντα κόμματα για τον σχηματισμό κυβέρνησης, οι Ισπανοί διερευνούν τις πιθανότητες μήνες τώρα. Στο μεταξύ κυβερνάει το Λαϊκό Κόμμα της δεξιάς του Ραχόϊ, ξεσπούν οικονομικά σκάνδαλα, οι Ποδέμος κάνουν δημοψήφισμα μεταξύ των μελών τους και στο μεταξύ ο χρόνος περνάει.

Οπωσδήποτε καλύτερα απ’ το αν είχε σχηματιστεί κυβέρνηση. Γιατί η προσωρινότητα είναι μια μορφή ευτυχίας και ελπίδας επίσης. Η μόνη ελπίδα στον κοινοβουλευτισμό σήμερα είναι να ποντάρεις στις πιθανότητες. Σαν να παίζεις Στοίχημα ή Λόττο και να μη σε τρομάζει η αποτυχία, αφού στο τέλος-τέλος ένα παιχνίδι είναι.

Στην Ελλάδα, οι εκλογές του Ιανουαρίου και το δημοψήφισμα του Ιουλίου και οι εκλογές του Σεπτεμβρίου μέσα σ’ έναν μόλις χρόνο -το 2015-, καλλιέργησαν την πεποίθηση ότι όλα ήταν δυνατά, κάτι που μπορεί να υπάρξει μόνον στην κατάσταση της αναμονής, και επιπλέον περιλάμβαναν και προϋπέθεταν την άρνηση του συστήματος, άν όχι μέσα από την αλλαγή του τουλάχιστον όμως μέσα από την καθυστέρησή του. Γιατί κανένα μέτρο δεν μπορούσε να ληφθεί χωρίς κυβέρνηση και μπορούσες να βγάλεις έστω και για λίγο τη γλώσσα στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς που καραδοκούσαν να βγάλουν το άχτι τους επειδή δεν τα έχουν καταφέρει ακόμη να καταργήσουν τις εκλογές. Και αυτό είναι σήμερα το μεγαλύτερο μάθημα κοινοβουλευτισμού. Οι εκλογές, αρκεί να μην προκύπτει κυβέρνηση.

Τι απομένει εξάλλου απ’ την πολιτική εκτός απ’ το παιχνίδι της; Πότε σου επιτρέπει η δημοκρατική Ευρώπη να ζήσεις λίγο ανέμελα; Μόνον πριν και αμέσως μετά τις εκλογές, γι’ αυτό και θεωρώ τους Ισπανούς τυχερούς για τη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμονής τους.

Πολύ γουστάρω τις εκλογές στα χρόνια των μνημονίων. Το ίδιο και τη σημαία της χολέρας. Και μακάρι να σήκωνε συχνότερα τα τείχη μιας ευτυχισμένης καραντίνας γύρω μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s