Η αργία και το πνεύμα της

«Συνεχίζουμε να υπερασπιζόμαστε την αργία του Αγίου Πνεύματος…». Είδα πρόσφατα τη φράση να δεσπόζει σε μια αφίσα του σωματείου των υπαλλήλων βιβλίου-χάρτου και το σχόλιό μου δεν αφορά το αίτημα -με το οποίο ασφαλώς και συμφωνώ- αλλά την διατύπωση, από την οποία μπορούν να συναχθούν κάποιες ενδιαφέρουσες αναλογίες. Πρόκειται για την υπεράσπιση της αργίας και όχι του Αγίου Πνεύματος. Μπορείς όμως να υπερασπιστείς το δικαίωμα όταν η πηγή του βρίσκεται στην σφαίρα της άρνησής σου;

Η αναφορά στις θρησκευτικές και τις πολιτικές γιορτές οφείλεται πια αποκλειστικά και μόνον στη σύνδεσή τους με ημέρες αργίας. Η αργία είναι το ζητούμενο σε κάθε προκαθορισμένο κύκλο υποχρεωτικότητας. Η σχολική χρονιά αρχίζει τον Σεπτέμβριο και ο μαθητής έχει κιόλας στο μυαλό του την 28η Οκτωβρίου, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα κ.ο.κ. Ο εργαζόμενος προσθέτει και αφαιρεί τις ημέρες αργίας στο νοερό προσωπικό του ημερολόγιο και σε κάθε μια από αυτές αναγνωρίζει την έλευση -αν όχι του αγίου- τουλάχιστον όμως ενός αγαθοποιού πνεύματος ανάπαυσης.

Όμως η αντίφαση ανάμεσα στο δικαίωμα και στην πηγή της προέλευσής του, ιδωμένης ως μια πραγματικότητα που ουσιαστικά αρνείσαι, εξακολουθεί να ισχύει. Υπερασπίζεσαι μια δέσμη δικαιωμάτων γνωστή ως «ευρωπαϊκό κεκτημένο», αλλά η ίδια η Ευρώπη, ως πολιτική ένωση, δεν απολαμβάνει πλέον την έγκρισή σου. Η υπεράσπιση της αργίας αλλά όχι και του εορτάζοντος πνεύματος είναι μόνον ένα παράδειγμα αυτής της λογικής αποσύνδεσης.

Πόσο πρέπει να απομακρυνθείς από την πηγή για να φτάσεις χωρίς εκπτώσεις στον πυρήνα του δικαιώματος; Η αργία του Αγίου Πνεύματος έχει συνδεθεί με την αργία του πνεύματος, δηλαδή με την αργία των πνευματικά εργαζομένων, όπως οι επιστήμονες ή οι δημόσιοι υπάλληλοι. Αλλά το πνεύμα συμμετέχει σε όλες τις επαγγελματικές δραστηριότητες, γι’ αυτό άλλωστε και η κατ’ εξοχήν πνευματική αργία -η Κυριακή- αφορά όλους τους εργαζομένους ως η ημέρα της ανάπαυσης του Δημιουργού και αντίστοιχα της λατρείας του από τους πιστούς.

Όταν διεκδικείς ένα δικαίωμα πρέπει να είσαι αποφασισμένος να το αποσυνδέσεις από την αιτία του και διεκδικώντας το για τον εαυτό σου, να το διεκδικήσεις ουσιαστικά και για όλους τους υπόλοιπους. Γι’ αυτό μου φαίνεται και λογική και δυνατή η πολιτική αποσύνδεση από την Ευρώπη και παράλληλα η επίμονη αναζήτηση ενός άλλου πεπρωμένου, όπου το «δικαίωμα» θα αυτονομηθεί από τις διάφορες πηγές αναγνώρισής του, ως μια πραγματική αξίωση της ανθρώπινης φύσης. Δικαίωμα στην αργία, στην εργασία, στη στέγη, στη μόρφωση, στην υγεία, για όλους και παντού. Όχι γιατί το επιβάλλει η θρησκεία ή μια πολιτική επιλογή, αλλά γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Γι’ αυτό δεν υπερασπίζομαι την αργία του Αγίου Πνεύματος, αλλά το Πνεύμα της Αργίας, το ισότιμα ιερό για όλους.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s